Interview met Claude Sterckx

Wat heeft u ertoe gebracht om voor de Mucovereniging te werken?

Het lot! Na 20 jaar werken in de zorg bij mensen met ernstige psychische aandoeningen, voelde ik dat het tijd was om een nieuwe weg in te slaan. Een kennis vertelde me over een vacature als psycholoog bij de Mucovereniging. Sinds mijn studies had ik niets meer gehoord over mucoviscidose. Toch solliciteerde ik, ontmoette het team en kreeg de job.

Wat was uw functie in de Vereniging?

Ik kwam terecht bij de Dienst Families en Volwassenen met Muco, waar ik verantwoordelijk was voor het contact met de Franstalige patiënten en hun families. Ik beantwoordde hun vragen, verdedigde hun rechten, stond hen bij het regelen van hun uitkeringen, breidde de contacten in de ziekenhuizen uit en organiseerde trainingen. Ik werkte heel nauw samen met Karleen De Rijcke, de verantwoordelijke voor het Nederlandstalige landsgedeelte en directeur van de Vereniging. Ze is een fantastische vrouw die zich enorm heeft ingezet voor de ontwikkeling van de Vereniging. We konden het goed met elkaar vinden.

Graag wil ik van deze gelegenheid ook even gebruik maken om te benadrukken hoe waardevol ik het vond om voor een nationale vereniging te werken. Onze verschillen deden ons groeien, een splitsing zou ons werk en de belangenbehartiging alleen maar verzwakken.

Op welke dossiers en verwezenlijkingen bent u fier?

De opleiding van kinesitherapeuten. Ongeveer 30 jaar geleden ontwikkelde Jean Chevallier in het Zeepreventorium De Haan de techniek van autogene drainage. Slechts enkele Franstalige therapeuten pasten deze techniek toe, ook al was ze een grote vooruitgang in de behandeling van mucoviscidose.

We hebben stap voor stap een netwerk van experten uitgebouwd en hun training en opleiding aangeboden. Het gaf veel voldoening om te zien dat de kinesitherapeuten deze opleidingen en trainingen nadien zelf in handen namen.

Heeft u veranderingen opgemerkt in uw taken? 

Aanvankelijk was de Vereniging vooral gefocust op de belangen van haar eigen patiënten. Gaandeweg realiseerden we ons dat het essentieel was om samen te werken met andere patiëntenverenigingen om resultaten te behalen. Dit leidde tot de oprichting van La Ligue des Usagers des Services de Santé Centrée (waarvan ik ongeveer 10 jaar voorzitter was), de Franstalige tegenhanger van het Vlaamse Patiëntenplatform.

Verder zochten we steeds meer het gesprek op met patiënten en hun families en boden we de gemeenschap mogelijkheden aan voor meer deugddoende ontmoeting en zinvolle interacties.

U moet ongetwijfeld ook wel wat onvegertelijke ervaringen hebben…

Dat is zeker zo. De ontmoetingen die ik via mijn werk heb gehad, hebben me als mens sterk veranderd. Getuige zijn van de moeilijke momenten die gezinnen doormaken, terwijl ze toch verenigd blijven en elkaar steun bieden in plaats van in zelfmedelijden te verzinken, dat alles heeft mijn geloof in de mensheid hersteld.

Naast de meer emotionele verhalen heb ik ook een paar grappige situaties meegemaakt. Zoals toen ik een patiënt moest begeleiden naar het kantoor van de arbeidsarts. Hoewel de patiënt muco had, was hij een ware krachtpatser. Hij was paardenfokker en bracht het grootste deel van zijn tijd buiten door, waardoor hij een mooi gebruinde huid had. De arts was net het tegenovergestelde, hij was eerder fragiel en bleek. Toen hij in de deuropening verscheen, vroegen we ons af wie van de twee eigenlijk ziek was. We hebben er later samen nog veel om gelachen.

Wat wenst u voor de toekomst?

Dat de Mucovereniging haar toegankelijke, open en vernieuwende karakter blijft houden en niet op haar lauweren gaat rusten. Dat zij steeds blijft streven naar verbetering, ook in tijden van belangrijke medische vooruitgang.

Aan alle collega’s, bestuursleden, patiënten en families die ik via mijn werk heb leren kennen, wil ik mijn oprechte dankbaarheid uitspreken. Jullie zijn voor mij een echte levensles geweest. Het doet me enorm veel plezier om te horen welke vooruitgang er de voorbije jaren is geboekt. Ik denk vaak terug aan jullie en aan de mooie momenten en banden die we samen hebben opgebouwd. Deze draag ik voor altijd in mijn hart.